Gerçekten!
Cidden!
Sahiden!
Hakikaten!
İstediğim şey normal/sıradan bir yaşam.
Hayat öyle beklenmedik tekliflerle karşıma geliyor ki...
Gitmek istiyorum bu şehirden; ama bu şekilde değil.
Gitmek istiyorum; ama istediğimde dönebilecek kadar yakın bir yere.
Gitmek istiyorum; ama yalnızlıktan ve yabancılıktan ölecek kadar soyutlanmayacağım bir yere.
Gitmek istiyorum; ama yalnız değil.
Gitmek istiyorum; ama hayatımı başa saracak bir şey için değil.
Gitmek istiyorum ama o kadar soğuğa değil.
Gitmek istiyorum; ama...
Bu kadar ama'dan sonra, yaşamak istemediğim hatrıma geldi. Bu kadar mızmızlanacaksan çek git işte!
Diyelim ki yaptım bunu; beni yalnızlığın fiziksel haline bürüyecek şeyi yaptım, beni hiç sevmediğim aşırının aşırısı soğuklara attım, beni gene dikenli yollara sürdüm, uykusuz gecelere gönüllü yazdırdım; hadi diyelim ki yaptım bunu... Değecek mi? Bunları yaptığımda elime ne geçecek? Bunları yapmak için yeteri kadar genç miyim hem? Hadi geçiyorum bunları. Heepsini geçiyorum! Ben bunları yapmak istiyor muyum? Sırf cazip bir teklif diye, sırf çok sıkıldığım hayatımdan farklı diye denemeye ve birçok zorluğa göğüs germeye değer mi? Bu, biraz da şeye benzemez mi? Genç kızlarımızın aile baskısından bunalıp da ilk gördüğü ve çoğunlukla tanımadığı kimselerle evlenmesine? "N'alaka şimdi?" deme, var alakası. Sırf bir şeylerden kaçmak için başka bir şeylere hapsolmak işte bu.
Bir de diğer açıdan düşüneceğim şimdi. Kendimi buna zorlayacağım. Diyelim ki gittim. Ve gerçekten biraz zorlandım. Ve illâ ki döndüm. Ve gerçekten ... Olmuyor. Döndükten sonra gene gitmekler olacak. Sanırım kararım belli. Gitmeyeceğim. Kusura bakma hayatçım, önüme çıkardığın bu uçarı teklifi kabul etmeyeceğim.
Bazen de diyorum; sonrasını düşünme, ânı yaşa. Yarını boş ver. İstediğin şey gitmek mi? Gözünü karart, bin uçağa git! Neresi olursa! Gittiğinde pişman mı oldun? Dön geri. Ve kendini başarısız da sayma. Lanet olsun, hiçbir şey şahane değil ve olmayacak da!
İşte böyle zamanlarda mızmızlanırım hep. Olmuyor diyemeyeceğim; ama tam da istediğim gibi olmuyor işte. Neden bana hep hayatın zor tarafı? Neden bana hep böyle uçarılıklar? Ve neden bana hep...Daha da devam edersem ağlayacağım.
Gerçekten kimselere bağlı olmasaydım çekip giderdim çoktan. Bu türlü yaşamak bana göre değil. Moralim çok bozuk.